دلتنگی های آدمی را باد ترانه یی ميخواند،
روياهايش را آسمان پر ستاره ناديده می گيرد،
و هر دانه ی برفی به اشكی نريخته می ماند.
سكوت سرشار از سخنان ناگفته است؛
از حركات ناكرده،
اعتراف به عشق های نهان،
و شگفتی ها به زبان نيامده،
در اين سكوت حقيقت ما نهفته است؛
حقيقت تو و من.
برای تو و خويش
چشمانی آرزو می كنم،
كه چراغها و نشانه ها را در ظلمات مان ببيند.
گوشی
كه صداها و شناسه ها را در بيهوشی مان بشنود.
برای تو و خويش
روحی
كه اين همه را در خود گيرد و بپذيرد.
و زبانی
كه در صداقت خود ما را از خاموشی خويش بيرون كشد،
و بگذارد از آن چيزها كه در بندمان كشيده است سخن بگوییم
مارگوت بیگل
روياهايش را آسمان پر ستاره ناديده می گيرد،
و هر دانه ی برفی به اشكی نريخته می ماند.
سكوت سرشار از سخنان ناگفته است؛
از حركات ناكرده،
اعتراف به عشق های نهان،
و شگفتی ها به زبان نيامده،
در اين سكوت حقيقت ما نهفته است؛
حقيقت تو و من.
برای تو و خويش
چشمانی آرزو می كنم،
كه چراغها و نشانه ها را در ظلمات مان ببيند.
گوشی
كه صداها و شناسه ها را در بيهوشی مان بشنود.
برای تو و خويش
روحی
كه اين همه را در خود گيرد و بپذيرد.
و زبانی
كه در صداقت خود ما را از خاموشی خويش بيرون كشد،
و بگذارد از آن چيزها كه در بندمان كشيده است سخن بگوییم
مارگوت بیگل
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 23:44 توسط JAVID
|